Blijkbaar gaan we naar een 1,5 meter samenleving. Dat wordt nog steeds gezegd. Ook nu de regels versoepeld worden, wordt er volop gesproken over het ‘nieuwe normaal’. Maar… waarom praten we eigenlijk niet over een voorlopige 1,5 meter samenleving? Of over het ‘tijdelijke abnormaal’? Zou het dat niet draaglijker maken? Bij mij zorgt het in elk geval voor minder weerstand op wat er gaande is. Voor jou kan dat overigens compleet anders zijn. Binnen gedragscommunicatie zijn het namelijk dit soort kleine nuances die een groot verschil maken. 

Bij het uitstippelen van een communicatiestrategie houd je vanzelfsprekend rekening met de emoties van je doelgroep. Lastig, want die zijn niet voor iedereen hetzelfde. Om bij iedereen de juiste snaar te raken is het dus behoorlijk wikken en wegen met de woorden die je kiest. Bovendien is er voor een succesvolle gedragsbeïnvloedingscampagne meer nodig dan informatieoverdracht alleen. Want weten wat de regels zijn, wil niet automatisch zeggen dat we ons er ook allemaal aan kunnen houden. Maar liefst 95% van ons gedrag wordt aangestuurd door onbewuste processen. Dat los je met informatie alleen niet op. Hoe moet dat dan als we straks weer met zijn allen weer terug de werkvloer op mogen?

Liefdeloze vloerstickers en aanplakbiljetten 

Je ziet ze al volop voorbij komen. Liefdeloze communicatiemiddelen die ons aan de 1,5 meter regels moeten herinneren. Natuurlijk helpen dit soort visuele reminders. Ze trekken onze aandacht en weten ook ons onbewust gestuurde gedrag aan te spreken. ‘Let op! Niet over deze lijn lopen! Oh ja, dat is waar ook, het is soms nog even wennen hoor.’ En inderdaad, 1,5 meter afstand houden is in de praktijk soms lastig vol te houden. Zeker in een vertrouwde omgeving met mensen die je goed kent. Het voelt allemaal wat tegennatuurlijk. Het herhalen van een communicatieboodschap met opvallende stickers kan dus best effectief zijn. Maar daarmee ben je er nog niet. Tenminste niet als je niet stilstaat bij de reacties die deze waarschuwingen oproepen.   

Hou afstand!!!! OOK BIJ HET KOPIEERAPPARAAT!!

Ik voorzie scenario’s waarbij collega’s heel onhandig en geforceerd proberen om 1,5 meter afstand te bewaren door zich in de gangen al schurkend tegen de muur en met ingehouden adem voort te bewegen. Vervolgens pakken ze wel heel vrolijk dezelfde grepen van de keukenkast en de vaatwasser vast. Na een week of twee zijn er collega’s die elkaar toch een high five geven als ze een nieuwe opdracht hebben binnen gehaald. Ze houden de deur weer voor elkaar open als ze ongeveer tegelijk binnenkomen en langzaamaan gaat iedereen steeds dichter bij elkaar staan. Dit tot grote ergernis van collega’s die meer van regels houden of wat banger voor het virus zijn. Voor je het weet wordt de goedbedoelde stickerplakkerij van de interne 1,5 meter commissie aangevuld met boze A4-tjes waarin collega’s elkaar ongenuanceerd aan de afspraken herinneren. Zo’n a4-tje herken je aan DE HOOFDLETTERS EN UITROEPTEKENS DIE WORDEN INGZET OM DE ERNST VAN DE BOODSCHAP TE BENADRUKKEN!!!! Soms wordt deze boodschap zelfs nog met pen of stift onderstreep voor extra attentiewaarde. Dit alles volledig anoniem uiteraard. 

Een logische reactie zou zijn om nog meer stickers te plakken. De onnodige regeldrift en over organisatie zit bij veel organisaties diep ingebakken. Dat we de kantoortuin daarmee omdopen tot een soort oorlogsgebied waarin onnodig angst regeert blijkt vaak veel later pas.

Hoe dan wel? 

Naast communiceren wat niet mag, zou ik vooral focussen op wat er nog wel kan en hoe alles ervaren wordt. De tijdelijke 1,5 meter afspraken hebben nou eenmaal ook sociaal emotionele gevolgen. En of we dat nou overdreven vinden of niet, de emoties die dit alles oproept zijn niet voor iedereen hetzelfde. Ga daarom met elkaar in gesprek over de nieuwe situatie. Hoe was het eigenlijk om zo lang thuis te werken? Wat valt tegen nu we weer naar kantoor mogen? Wat hebben we afgelopen periode geleerd en willen we van het flexibel werken vasthouden? En hoe gaan we er op de werkvloer nou met elkaar voor zorgen dat het we de regels naleven én het ook nog een beetje gezellig blijft?

Eigenlijk is het heel simpel; van kinderen verwachten we ook niet dat ze meteen kunnen fietsen. Ze krijgen tijd om dit met vallen en opstaan te leren. Laten we dus ook niet van onszelf en onze collega’s verwachten dat we ons jarenlange ingesleten gedrag van de één op de andere dag blijvend overboord gooien. Voer de gesprekken dus niet alleen op werkdag één, maar sta regelmatig even bij stil bij de vraag ‘Hoe doen we het eigenlijk?’. Hiermee voorkom je dat bovengenoemde irritaties ontstaan. Nodig iedereen uit om te reflecteren op eigen en andermans gedrag. En als je dat doet, zorg dan dat je kernboodschap aansluit bij het grootste sentiment van de werkvloer. 

Wordt veiligheid altijd belangrijk gevonden? Maak dat dan speerpunt van jouw 1,5 meter campagne. Zet visueel aantrekkelijke communicatiemiddelen waarin het waarborgen van veiligheid de nadruk krijgt. Gaat het in jouw organisatie vooral om de verbinding tussen collega’s? Zorg dan dat de communicatiemiddelen daarop zijn afgestemd. Vervang de standaard posters met rode kruizen door plaatjes van hoe je op 1,5 meter afstand toch goede gesprekken voert of voeg naast de afstandsstreep op de grond tekstballonen met gespreksstarters toe. Wil je vooral je waardering voor je medewerkers uitspreken? Laat dan het hele directieteam een erehaag op 1,5 afstand vormen waarmee ze alle werknemers applaudisserend persoonlijk welkom heten. 

Oh nee hè! HR heeft weer iets bedacht…

Kortom: besteed naast de organisatorische kant van werken op 1,5 meter ook aandacht aan de zachte kant ervan. En ik hoor het sommige werknemers al zeggen. “Oh nee hè, heeft HR  weer iets bedacht’. En het klopt, het is een beetje de ondankbare taak van HR om het werkklimaat positief te beïnvloeden. Ik wil nou niet meteen over noodzaak voor Reboarding spreken, maar voor veel organisaties verandert er veel. Beleid, regels, richtlijnen. Het moet er allemaal komen. Het kan dan helpen om een woordje als tijdelijk aan je verhaal toe te voegen. In sommige gevallen zorgt het zelfs voor wonderen. 

Zin in meer inspiratie? Bekijk dan hier onze voorbeeldcampagne!


WAFL krijgt organisaties aan het spelen!
Medewerkers meekrijgen? Op een zo leuk mogelijke manier? Wij ontwikkelen interactieve en speelse campagnes. In de breedste zin van het woord. Altijd vanuit humor, met een knipoog en een gezonde dosis flauwekul. De wereld is al serieus genoeg! Daarbij baseren we ons op de principes van gedragspsychologie. Wat wij doen snijdt dus nog hout ook. Het juiste middel op het juiste moment. Daar gaat het om. Op deze manier zorgt WAFL leuk en effectief voor de gedragsverandering, motivatie en ontwikkeling van medewerkers. 

Gepost door Maurice van Dinther

Ik ben eigenaar van WAFL. Hét buro voor positieve gedragsbeïnvloeding van medewerkers. Wij combineren de psychologie van gedragsverandering met humor, spel én bewezen communicatiestrategieën. De basis voor dit bureau werd gelegd tijdens mijn Masteronderzoek 'Waardevolle Flauwekul' uit 2017. Serieuze zaken zo luchtig mogelijk benaderen. Dat is waar ik in geloof en waar wij bij WAFL voor staan. Waarom? Omdat leuk werkt. Altijd!