Pittige tijden zijn het geweest. En nog. Het is de vraag of we terugkeren naar het oude of dat we thuiswerken via teams of zoom kunnen integreren in ons werk.

De meeste docenten zijn blij om de leerlingen weer te ontmoeten. Mooi. Na de vakantie loopt alles, op 1,5 meter met looproutes, ‘normaal’.

Wat we geleerd hebben de afgelopen maanden is dat we best flexibel zijn, dat de relaties die we hebben ook op 1,5 meter belangrijk zijn. Verbinding maken, betekenis geven zijn als waarden omhooggeschoten.

Veel bedrijven hadden het voor het coronavirus over duurzame inzetbaarheid, nu kunnen we deze echt gaan invullen als we vasthouden aan bovengenoemde waarden en niet vervallen in het ‘oude’.

Het is ook een moment van bezinnen geweest. Doe ik werk wat bij mij past? Vaak popt deze vraag op als het te laat is. Ontslag, burn-out, bore-out, obsoleet raken. Niemand wil dat meemaken. Iedereen wil van waarde zijn, iets toevoegen.

Als het werk niet meer past dan is de overstap naar een andere baan best een barrière. Je weet immers wat je hebt, niet wat je krijgt.

In het onderwijs zien we veel medewerkers van 50+. Rond de leeftijd van 55 willen velen graag andere taken. Deze taken zijn niet in overvloed aanwezig. Lastig, het gevaar van meer verzuim komt om de hoek kijken. Hoe kunnen we de mensen in een actieve stand houden? Kunnen we samen iets bedenken? Is het een idee om medewerkers binnen het onderwijs een realitycheck (ervaring, vaardigheden, kwaliteiten ed. in kaart brengen) te laten doen voordat ze 55 zijn. Doen zij werk wat bij hen past of ligt hun hart ergens anders?

Een proefperiode meedraaien binnen een ander bedrijf kan uitkomst bieden.  Zo kunnen zij door te doen, voelen en ervaren nieuwe inzichten krijgen. 

Doen waar je blij van wordt, werk vinden wat bij je past. Zo leiden scholen hun leerlingen op. Mooi om dit ook toe te passen op de medewerkers van de scholen.

Het is aan jou!

Gepost door Bianca Heynis