Stel je voor: je partner overlijdt en je moet binnen een week de begrafenis regelen. Na die week gaat de rest van de wereld door, maar voor jou en de kinderen begint dan een lange weg van iedere dag weer opnieuw opstaan en doorgaan. Iedere dag vind je die lege plek aan tafel, niet meer kunnen sparren, nooit meer: ‘Lief, wil jij even…’ Alles komt op jouw schouders neer. Zomaar een greep van alledaagse dingen die voorbijkomen.

Voorbeeld

Enige tijd geleden sprak ik een vrouw die net haar  geliefde 18-jarige dochter had verloren door suïcide. Ze kwam na een paar weken terug op de werkvloer waar niemand met haar situatie om kon gaan. Collega’s durfden haar niet aan  te spreken en ze wilden er eigenlijk ook niets over horen. Ook al vertelde de vrouw zelf over hoe ze met haar verdriet omging. Na drie maanden werd ze door haar manager apart in een kamer gezet, zo had de rest van de afdeling tenminste geen last van haar. Hoe eenzaam kun je je voelen op de werkvloer?!

Een voorbeeld van hoe het niet moet.

Weer aan het werk

Vroeg of laat krijg je als leidinggevende met verlies te maken, dus zorg dat je getraind bent in hoe te handelen. Weten wat je moet doen bij de eerste melding is van cruciaal belang. Dit overkomt je en vraagt om handelen! Ben je betrokken bij het afscheid? Wat gaat het team doen als blijk van medeleven?

Als leidinggevende wil je natuurlijk graag dat je werknemer zo snel mogelijk weer aan het werk gaat. Wat ga je doen? Geef je ruimte of ga je trekken om hem of haar weer zo snel mogelijk aan het werk te krijgen? De eerste stap is bepalend voor het verwerkingsproces op de werkvloer. Zorg dat je betrokken bent en blijft.

Wat werkt wel?

Bij het voorbeeld van hierboven was het goed geweest het team bij elkaar te roepen en te vertellen wat er gebeurd is en hoe ze haar hierin het beste kunnen (onder)steunen. Zeker bij suïcide is het van belang te weten welke vragen je wel en niet stelt. Vraag bijvoorbeeld nooit: ‘Hoe heeft hij of zij er een einde aan gemaakt?’ (tenzij iemand er zelf over begint). Of bij een langdurig ziektebed, zeggen dat hij of zij nu tenminste rust heeft. Het gemis is er namelijk niet minder om. Spreek je empathisch vermogen aan en vraag je af hoe het voor jou zou zijn als je jouw dierbare voor de rest van je leven niet meer kunt zien of aanraken.

Vraag je af waarin jij het verschil kan maken. Zorg dat je agenda de eerste paar uren leeg is voor je medewerker. Ontvang hem of haar met koffie en neem de tijd. Of zorg dat een collega of jijzelf  hem of haar van huis ophaalt. Vraag niet:  ‘Hoe gaat het met je?’ Maar vraag hoe het vandaag of op dit moment met de medewerker gaat. Het verschilt namelijk van dag tot dag. ‘Wat kan ik nu voor je betekenen?’ Zorgen voor je rouwende werknemer loont, zowel in sociaal opzicht als in de kosten.

Van Viktor Frankl, neurowetenschapper en psychiater en tevens holocaust-overlever, is de uitspraak:

‘Tussen een prikkel en je reactie zit ruimte. In die ruimte zetelt onze vrijheid en ons vermogen om onze reactie te kiezen. Onze reactie bepaalt onze groei en ons geluk.’

Hier komt je emotionele intelligentie als leidinggevende mooi naar voren. Jouw reactie kan dus ook iemands anders groei en geluk beïnvloeden.

Feiten geen fabels

Gemiddeld keert 25% van de medewerkers niet meer terug op de werkvloer na verlies van een dierbare. Gemiddeld is het verzuim 170 dagen bij verlies van een dierbare. Door goede begeleiding kun je dit met 30 tot 40% terugbrengen. Na een jaar meldt 40% zich alsnog ziek.

Kortom, zorg dat je kennis hebt van rouwprocessen en zorg voor een goed rouwprotocol.

Chantal Frederiks

Gepost door Chantal Frederiks

Chantal Frederiks is expert in rouwbegeleiding op de werkvloer. De impact van rouwen onder de aandacht brengen, is haar missie geworden. Door empathisch vermogen en zakelijk inzicht in haar trainingen te combineren, komt zij tot een win-winsituatie voor werknemers en werkgevers. Beiden merken na het volgen van haar trainingen het verschil.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.