Futureproof bestaat niet zonder aanpassingsvermogen
Bas van der Veldt, CEO van AFAS Software over innovatievermogen, bedrijfsvoering en leiderschap. Deel 7 van de serie ’’Perspectief op Werk’ over de arbeidsmarkt van nu en straks.
Lees verderOnzekerheid kan verlammend werken, zelfs als alle signalen op succes wijzen. Lisette van de Sandt biedt drie krachtige tools om je brein anders te laten denken over risico’s en onzekerheid te benutten in plaats van te vrezen.
‘Ik wou dat ik precies wist wat eraan komt.’
Die gedachte had ik aan de rand van het zwembad, terwijl mijn zoontje met zijn kikkervoeten de schoolslag onder de knie probeerde te krijgen. Ik had een prachtig recordjaar achter de rug en voor het nieuwe jaar had ik meer offertes de deur uit dan ooit. Toch voelde ik vooral… onrust. Want ook al wees alles erop dat dit opnieuw een topjaar kon worden, het kon ook zomaar tegenvallen.
Zelfs als alles erop wijst dat er kansen voor het oprapen liggen, verlangen we naar zekerheid. Naar controle. Naar iets dat we kennen, zelfs als het middelmatig is. Sterker nog, mijn tweede gedachte over de misschien-offertes somt dat prima op: ‘Als ik nu kon kiezen, zou ik liever een paar mooie opdrachten laten schieten in ruil voor meer rust en planningszekerheid.’
Wat gebeurt er precies in ons hoofd, hart en gedrag onder druk van het onbekende? In dit artikel deel ik de eerste van drie psychologische invalshoeken met praktische tools om je persoonlijke EHBO-kit te vullen. Je staat namelijk veel sterker wanneer je onzekerheid beter kunt verdragen (of zelfs omarmen).
Wat we niet kennen, voelt intuïtief onveilig. Dat is evolutionair logisch: overleven betekende vroeger vooral dat we negatieve signalen snel herkenden. Deze negativiteitsbias — de neiging om negatieve informatie en ervaringen zwaarder te laten wegen — maakt ons hypergevoelig voor risico’s. Voeg daar verliesaversie aan toe (verlies voelt twee keer pijnlijker dan dat winst prettig voelt) en je snapt waarom we liever blijven hangen in het bekende (zelfs het onbeminde).1
Een treffend historisch voorbeeld: tijdens de Tweede Wereldoorlog kregen mensen in de buitenwijken van Londen meer stressgerelateerde maagzweren dan degenen in het centrum. Waarom? De centrale bewoners verwachtten bombardementen, konden zich voorbereiden en brachten de nachten vaak daadwerkelijk door in schuilkelders. In de buitenwijken hing het gevaar continu in de lucht: onvoorspelbaar en grillig. 2 Onzekerheid bleek belastender dan het gevaar zelf.
En toch: onzekerheid biedt mogelijkheden. Creatieve topteams in de gastronomie bleken juist méér onzekerheid in te bouwen om innovatie te stimuleren.3 En zoals Movir-CEO Maurick Schellekens zegt in Zo krijg je iedereen mee4: ‘Een gezonde status van chaos is alleen maar goed. Laat mensen bewust even hun weg vinden.’
Een eenvoudige techniek: som (liefst minimaal vijf) voordelen of positieve uitkomsten op van een onzekere situatie. Toen ik bij het zwembad piekerde over alle openstaande offertes, voelde het onrustig. Niet omdat het te veel was, maar omdat er nog weinig concreet was. Veelbelovend, maar onzeker, en daardoor mistig. Maar toen ik mijn lijst maakte, werd het helderder:
Na het opsommen van voordelen kon ik meer genieten van mijn onzekere orderportefeuille.
We zijn slechte voorspellers. Valt onze omzet tegen? Dan denken we meteen aan het ergste: we zullen ons huis moeten verkopen. Onze hersenen voorspellen de toekomst vaak onjuist in de vorm van een enkel snapshot (zoals: minder omzet = huis verliezen), terwijl de werkelijkheid een hele film is waarin we ons vaak beter aanpassen dan verwacht.5 Daarbij passen we ons in de praktijk veel beter aan dan we denken.
Bij een verandertraining in Keulen vertelde een chauffeur dat hij bang was zijn baan te verliezen en zijn hele levensstijl moest aanpassen. Een wijze collega reageerde: ‘Op mijn dertigste verloren mijn partner en ik een groot deel van ons inkomen. Dat zou ik niet te boven komen, verwachtte ik. Maar al snel waren we gewend aan onze nieuwe levensstijl.’
Ook schatten we vaak fout in hoe lang en intens we iets negatief ervaren. ‘Goede dingen voelen niet zo goed en slechte dingen niet zo slecht als ons verstand ons doet geloven’. Iets slechts heeft ook vaak een kortdurender effect dan gedacht: we gaan vaak terug naar ons persoonlijke basisniveau van tevredenheid – het hedonic adaptation-fenomeen6. Alles went, beide kanten op: zowel die chique auto als uitkomen met een lager inkomen.
Ons brein maakt vaak rampenscenario’s van iets wat (nog) niet is gebeurd. We overschatten hoe slecht we ons zullen voelen — en hoe lang. Psychologen noemen dit een affectieve voorspellingsfout (zie kader).
De oplossing? We kunnen onszelf trainen in temporal distancing, waarmee we tijdelijk afstand nemen tot de situatie.7 De afstand zit hem daarbij in tijd: je kijkt terug vanuit de toekomst. Hoe zie je deze situatie over zes maanden? Of maak een mentale tijdsreis naar een vergelijkbare situatie uit het verleden, eentje die je hebt overwonnen. Je merkt: dit geeft perspectief.
Bijvoorbeeld: het einde van een moeizame samenwerking voelde als verlies. Maar als ik vooruitdacht? Dan zag ik vooral rust, ruimte en opluchting. Hiermee werd het makkelijker om de knoop door te hakken en niet met de samenwerking door te gaan.
Onzekerheid is niet zwart of wit. Denk daarom als een wetenschapper die een weddenschap maakt en in kansberekeningen denkt. Hoe dat werkt? In plaats van te zeggen ‘ik weet het niet’, kun je zeggen: ‘Op basis van wat ik nu weet, acht ik de kans dat dit project doorgaat op 60%.’
Volgens onderzoek heeft deze manier twee voordelen: je voelt verantwoordelijker voor je beslissingen en de kwaliteit ervan neemt toe. Annie Duke beschrijft dit als een sleutelvaardigheid die topbeslissers onderscheidt van impulsbeslissers: probabilistisch denken.8
Een voorbeeld? Vroeger zou ik denken: ‘Ik weet niet of deze geoffreerde training doorgaat.’ Nu zeg ik: ‘Na de meeting van vandaag schat ik de kans op 50% dat een van de twee trajecten start.’ Het verschil lijkt subtiel, maar is groot: ik geef hiermee mijn brein houvast om te anticiperen, plannen en doseren zonder te doen alsof ik zekerheid heb. Ik doe het, simpel gezegd, met een zekere zekerheid die ik wél heb.
Onzekerheid blijft lastig, maar je hebt speelruimte in hoe je ermee omgaat. Met een Eerste Hulp Bij Onzekerheid-kit wordt onzekerheid niet iets om te vermijden, maar iets om te benutten. Of, zoals ik tegen mezelf zei aan de rand van het zwembad: ‘Ik weet voor nu genoeg, de rest wijst zich vanzelf uit!’
Lees dan Lisette’s boek Zo krijg je iedereen mee en ontdek praktische strategieën voor succesvolle veranderingen in organisaties en bezoek www.lisettevandesandt.com
WORD LID
Met HRcommunity maken we het werkveld iedere dag een stukje beter en mooier. Meld je gratis aan als lid, maak verbinding, haal én breng kennis, maak je eigen ledenprofiel, connect met andere leden en meer.
PUBLICEER
Heb je een uniek en interessant artikel geschreven en denk je dat deze interessant kan zijn voor de leden van HRcommunity? Stuur deze dan in via het formulier en wij gaan er mee aan de slag.