#77 Over vroege stresssignalen en hoe daarmee om te gaan

De uitkomsten van dit bescheiden onderzoek geven behoorlijk wat stof tot nadenken want wat blijkt: slechts 11% van de leidinggevenden van deze mensen heeft in een vroegtijdig stadium vragen gesteld over hun tanende welzijn. Terwijl 72% van de ondervraagden in de privésfeer wel degelijk dit soort vragen kreeg.

Wat we kunnen zien en merken

Mensen bij wie de spanning langzaam maar zeker begint op te lopen – of dat nu werk- en/of privégerelateerd is – geven vaak al vroegtijdig signalen af. Soms zijn ze zich er zelf nog niet eens van bewust en zijn het juist ánderen die het als eerste door hebben dat ze:

• gevoeliger reageren dan normaal (sneller boos, emotioneler)
• zich wat anders gedragen dan we van ze gewend zijn: meer klagen en zuchten, minder collegiaal en dienstverlenend, terugtrekkende bewegingen maken (werkoverleg skippen, meer thuis aan het werk)
• meer fouten maken en het werk steeds moeilijker afkrijgen
• zich vaker kortdurend ziekmelden of in ieder geval meer fysiek ongemak tonen of melden (hoofdpijn, vermoeidheid, gevoeliger voor virusjes, stijve nek, rugklachten e.d.)

Wat we moeten weten

Je kunt je bij dit alles steeds afvragen waarom iemand niet zelf het gesprek begint over het ongemak dat ie blijkbaar aan het ervaren is. Soms wordt het mensen zelfs enigszins kwalijk genomen dat ze er zo het zwijgen toe doen. Dan is het goed om te weten dat:

• er bij ieder van ons sprake is van psychologische verwerkingsfasen waarvan de eerste twee ‘niet kennen’ en ‘ontkennen’ zijn; onze kop-in-het-zand-steek-neigingen, als we nog in de vroege fasen van overspanning verkeren, zijn dus uiterst menselijk
• er ook sprake kan zijn van schaamte of angst om zelf over spanningsklachten te beginnen; misschien wordt het namelijk gezien als zwakte (wat soms zeker het geval is) of – nog erger – als disfunctioneren!

En wat kunnen we dan doen…

Luisteren maar, naar deze 77e aflevering van #Werkdrukdrukdruk!