AI en werk: kabinet wil OR eerder betrekken bij strategische AI-keuzes
Kabinet reageert op SER-advies AI en werk: kwaliteit van werk centraal, OR eerder aan tafel via de WOR en gerichte scholing. Wat betekent dit voor HR?
Lees verderIn het rechtspraakoverzicht AR-Updates vond ik deze week twee uitspraken over ontslag wegens verwijtbaar handelen (of nalaten) bij de re-integratie.
De feiten
Deze zaak betreft een schoonmaker die zich op 4 mei 2023 heeft ziek gemeld, waarna de bedrijfsarts op 25 mei 2023 oordeelde dat de werknemer tijdelijk niet geschikt is voor eigen of aangepast werk door een medische aandoening. De arbeidsongeschiktheid is werkgerelateerd.
Vervolgens gaat de werknemer niet in op diverse pogingen van de werkgever om een afspraak te maken met de werknemer, ook niet na het stopzetten van zijn loon. Uiteindelijk ontslaat de werkgever de schoonmaker op staande voet bij brief van 6 december 2023. Werkgeefster legt aan het ontslag ten grondslag dat werknemer nergens op reageert, niet op afspraken komt en niets van zich laat horen (ook niet via zijn advocaat). Verder is de werknemer niet op een gesprek verschenen nadat hem daartoe een allerlaatste kans werd geboden en waarbij uitdrukkelijk is gemeld dat wanneer hij wederom niet komt opdagen, ontslag op staande voet zal volgen.
In deze procedure vordert de werknemer onder meer toekenning van achterstallig salaris, een transitievergoeding, de gefixeerde schadevergoeding en een billijke vergoeding. Volgens werknemer ontbreekt een dringende reden voor ontslag op staande voet.
Oordeel kantonrechter
De kantonrechter oordeelt dat het ontslag op staande voet stand houdt om de volgende redenen:
De volledige uitspraak kan je hier vinden.
Terughoudendheid geboden
Ontslag op staande voet is wel de meest vergaande sanctie op overtreding van verzuimvoorschriften. In het arrest Vixia/Gerrits uit 2004 oordeelde de Hoge Raad met verwijzing naar de wetsgeschiedenis al dat controlevoorschriften de werknemer niet binden in die zin dat hij rechtstreeks gedwongen kan worden de voorschriften na te leven; zo kan de werknemer te allen tijde weigeren zich te doen controleren. De werkgever kan aan zo’n weigering echter consequenties verbinden in de sfeer van de loondoorbetaling.
Dat sluit volgens de Hoge Raad evenwel niet de mogelijkheid uit dat de niet-naleving van zulke voorschriften gepaard gaat met andere feiten en omstandigheden die, in onderlinge samenhang, wel het oordeel wettigen dat een dringende reden tot ontslag op staande voet aanwezig is.
Terughoudendheid is echter steeds geboden, zeker bij discussies over de vraag of sprake is van arbeidsongeschiktheid. De bewijslast ligt bij de werkgever en die kan zich niet zonder meer verschuilen achter het oordeel van de bedrijfsarts. Als bijvoorbeeld achteraf blijkt dat geen sprake was van arbeidsongeschiktheid dan wordt de werknemer beschermd als hij op het moment van ziekmelding redelijkerwijs mocht aannemen arbeidsongeschikt te zijn (Zie deze uitspraak van de Hoge Raad d.d. 16 april 2010).
Overigens geldt bij ontslag op staande voet ook in dit soort gevallen de eis dat het ontslag onverwijld (met gelijktijdige mededeling van de reden) moet worden gegeven.
Feiten
Deze zaak draait over een verzorgende die sinds oktober 1998 in dienst is van Innoforte , een stichting die onder andere zorg biedt aan mensen met dementie.
In juni 2022 valt de werkneemster wegens ziekte uit. De Werkneemster en Innoforte beschuldigen elkaar daarna over en weer van schending van de verplichtingen inzake de Wet verbetering poortwachter. Uiteindelijk constateert de bedrijfsarts op 13 december 2022 dat sprake is van een verstoorde arbeidsverhouding.
De werkneemster verzoekt in deze procedure de arbeidsovereenkomst tussen haar en Innoforte te ontbinden onder toekenning van een transitievergoeding, een billijke vergoeding en materiële en immateriële schadevergoedingen. Innoforte dient een zelfstandig (tegen)verzoek tot ontbinding in voor geval het ontbindingsverzoek van de werkneemster wordt afgewezen of ingetrokken.
Oordeel kantonrechter
Kort en goed: de kantonrechter wijst beide ontbindingsverzoeken toe, en overweegt daarbij het volgende.
Op het ontbindingsverzoek van de werkneemster:
Op het voorwaardelijke ontbindingsverzoek van Innoforte (voor geval werkneemster haar eigen verzoek intrekt):
De volledige uitspraak vind je hier.
Het is waarschijnlijk dat de werkneemster haar eigen verzoek om ontbinding heeft ingetrokken omdat de kantonrechter haar daarin geen vergoeding heeft toegekend. Bovendien maakt zij op grond van die ontbindingsbeschikking geen aanspraak op een Ziektewet (of W.W.-) uitkering.
Beëindiging van een dienstverband wegens schending van re-integratieverplichtingen kan slechts onder bepaalde omstandigheden. Wanneer een werknemer in dat geval blijft volharden in zijn weigering mee te werken aan de re-integratie en hij daar op de juiste wijze op is aangesproken, dan kan hij de bescherming van het opzegverbod verliezen.
Een goede dossieropbouw en voorbereiding van de zaak is echter een must. Onzorgvuldig handelen kan ertoe leiden dat het ontslag geen stand houdt of dat de rechter een hoge vergoeding aan de werknemer toekent.
WORD LID
Met HRcommunity maken we het werkveld iedere dag een stukje beter en mooier. Meld je gratis aan als lid, maak verbinding, haal én breng kennis, maak je eigen ledenprofiel, connect met andere leden en meer.
PUBLICEER
Heb je een uniek en interessant artikel geschreven en denk je dat deze interessant kan zijn voor de leden van HRcommunity? Stuur deze dan in via het formulier en wij gaan er mee aan de slag.