Of je nu van de feestdagen houdt of dat je ze haat... De eindejaarsperiode gaat altijd met stress gepaard. Wat zit er toch in ons allen dat dit elke keer weer gebeurt? Daarover gaat deze aflevering.
De reconstructie in De Volkskrant over wat er zich achter de schermen van DWDD afspeelde, vormt de aanleiding voor deze aflevering. Het lijkt er sterk op dat hier sprake was van een toxische werkomgeving. Maar wat is dat nu eigenlijk en kun je er ook iets tegen doen?
De rol van leidinggevenden is cruciaal bij het hanteren van werkdruk in organisaties. Deze rol is de laatste decennia behoorlijk van kleur verschoten. Waar voorheen de beste inhoudelijke man of vrouw de baas werd van het team, wordt nu vaker gezocht naar degene die anderen goed faciliteert om het werk te kunnen doen.
Stine Jensen (filosoof, schrijver, programmamaker) schreef in december een column over een mogelijk nieuw fenomeen⦠de aandachtsofficier. Leuke aanleiding om eens dieper in te zoomen op het thema 'aandacht'. Van alle tijden, heel belangrijk, maar waarom zijn we er toch zo zoekend in?
Ons grote geloof in de maakbaarheid van onze levens heeft de laatste decennia een schaduwkant gekregen. Zie vooral de oplopende stress en spanning die we niet gemakkelijk de baas lijken te worden. Met name jonge mensen laten steeds vaker merken dat ze last hebben van dat geloof in maakbaarheid. Het beeld dat ze alles kunnen worden wat ze maar willen blijkt in de praktijk lastig haalbaar.
Steeds meer jonge werknemers hebben last van overspanning. De Nationale Enquete Arbeidsomstandigheden ziet bij de leeftijdscategorie 25- tot 35-jarigen de grootste stijging in psychische vermoeidheid door werk. Ook zien we verschuivingen in de arbeidsmarktkeuzes die jongeren maken. Werkomgevingen waar de nadruk ligt op βlerenβ (traineeships en consultancy) hebben steeds meer de voorkeur. Maar is dat echt de oplossingβ¦
Zowel een Brits als een Vlaams onderzoek naar de effecten van een kortere werkweek, zijn de afgelopen dagen in het oog gesprongen. In Groot-BrittanniΓ« heeft de pilot onder 61 bedrijven tot juichverhalen geleid. Is dat terecht? En waar kwam men bij de Universiteit van Gent op uit...
Nee zeggen is een remedie tegen te hoge werkdruk. Je kunt jezelf ermee beschermen en het zorgt voor realiteitszin over wat je wel en niet kunt waarmaken. Toch is het voor velen van ons een bijna tegennatuurlijke actie en iets wat ons bij voorbaat angst inboezemt. Wat zal men wel niet denken van mijn weigering? En zo laden we steeds weer extra werk op onze overvolle wagen.
Stress en werkdruk worden steeds meer gezien als maatschappelijk probleem. In verschillende sectoren zijn afgelopen tijd cao-afspraken gemaakt rond werkdruk. Ook het SCP heeft zich in haar jaarlijkse kijk op onze maatschappij, nogal specifiek geuit over de hoge druk waaronder mensen gebukt gaan. Is dit het begin van systeemveranderingen?
Bij stress & burnoutcoaching kom je het vaak tegen... Coachees die het bij de eerste kennismaking al aangeven... 'Ik weet wat mij te doen staat; ik moet m'n baan gewoon inruilen voor een andere!'. Deze conclusie blijkt een enkele keer terecht te zijn, maar is dat vaak ook helemaal niet. Dan is het puur vluchtgedrag om zo snel mogelijk weg te bewegen van dat wat pijn doet. Wat te doen hiermee?